"The most
complete guide to this period of history. The only book that offers
to understand the different factors and all the events related to
Poland's Holocaust, which included Jews, Poles, Ukrainian and other
nations. The "reasons" and vows to ethnical cleansing are shown
very thoroughly. If you compare your "standard" knowledge taken
from mass media to that one offered in this book, you'll find a
big difference. For me this book makes sense of events of Poland's
Holocaust" Available again at
Amazon.com! Reviewer: klimekk from Calgary, AB Canada. Average Amazon.com
Customer Rating:
Dorastając wśród polskiej społeczności
okolic Detroit, będąc wychowywana przez mówiących po polsku rodziców,
słyszałam wiele opowieści o okropnościach Holocaustu. Bardzo wcześnie
dowiedziałam się, o tym jak mój dom rodzinny został całkowicie spalony
przez Nazistów, ponieważ mój Wujek Lekan ukrywał małą Żydówkę. Mimo, że
opowiadanie tych historii było dla moich rodziców [Frank i Ewa
Pencak] bardzo bolesne, uważali, że ważniejsze od bólu jest to, bym
znała historie Holocaustu.
Kiedy parę lat temu przeprowadziłam się do Los Angeles
zorientowałam się, że spora liczba ludzi nie ma pojęcia o tym, iż prawie
połowa ofiar Holocaustu to nie-Żydzi. Gdy słyszałam, czytałam lub widziałam
jakiekolwiek wzmianki na temat Holocaustu zwracałam uwagę, iż z reguły
bardzo niewiele miejsca poświęcano 5-ciu milionom nieżydowskich ofiar
z reguły pisano lub mówiono o nich "ci inni".
Co gorsza, wydaje mi się, że wiele osób nie wie nawet o istnieniu tych
"innych". Jak tylko wspominałam w rozmowach, że moi rodzice przeżyli Holocaust,
moi rozmówcy patrzyli na mnie dziwacznie i mówili: "Oh, nie wiedzieliśmy,
że ty jesteś Żydówką!" Odnosiłam wrażenie, że nie mieli pojęcia, że prócz
Żydów były jeszcze jakieś ofiary Holocaustu. To dało mi dużo do myślenia.
Zaczęłam czytać i studiować uważnie książki o tematyce dotyczącej historii
II Wojny Światowej i Holocaustu. Z pewnością moi rodzice nie wymyślili
historii, które opowiadali!
Jestem Żydówką. Przyjęłam to wyznanie w 1979 roku po studiach na Uniwersytecie
Żydowskim (University of Judaism), rok przed poślubieniem wspaniałego
mężczyzny, Żyda. Należę do kościoła żydowskiego, nasza córka uczęszcza
tam na naukę religii. Kocham i podziwiam religie i społeczność żydowską.
W żaden sposób nie staram się pomniejszyć znaczenia ogromu cierpień i
śmierci 5,860,000 Żydów w czasie II Wojny Światowej. Żydzi byli przeznaczeni
przez Nazistów na totalna zagładę jest to mający ogromne znaczenie fakt,
którego nie można w żaden sposób podważyć ani pomniejszyć jego znaczenia.
Po przestudiowaniu szeregu książek, dowiedziałam się sporo na temat Holocaustu,
więcej nawet niż oczekiwałam. Moi rodzice mieli racje. Byli naprawdę ofiarami
Holocaustu. Wszyscy Polacy cierpieli ogromnie Żydzi i nie-Żydzi.
Jedenaście milionów drogocennych istnień ludzkich zniknęło z powierzchni
ziemi. Sześć milionów z tych jedenastu to byli polscy obywatele. Połowa
z nich to byli nie-Żydzi. Żydzi byli wybrani jako cel całkowitej zagłady
dopiero w dalszej części wojny. To dopiero trzy lata po wybuchu wojny,
na konferencji Wannsee, 20 stycznia 1942 roku totalne unicestwienie Żydów
zostało ogłoszone pod nazwa "Ostateczne Rozwiązanie". Na początku Hitlera
nie interesowało czy ludzie byli Żydami, Katolikami czy kimkolwiek innym.
Chciał tylko jednego kontroli nad Polską i zagłady wszystkich Polaków.
22 sierpnia 1939 roku, parę dni przed rozpoczęciem wojny, Hitler upoważnił
swoich dowódców do "... zabijania bez miłosierdzia czy litości wszystkich
mężczyzn, kobiety i dzieci polskiego pochodzenia lub mówiących po polsku.
Tylko w ten sposób jesteśmy w stanie zapewnić sobie niezbędną przestrzeń
życiową..." Heinrich Himmler powtórzył rozporządzenie: "...wszyscy Polacy
znikną z powierzchni ziemi. To zasadnicze by potężni Niemcy zdali sobie
sprawę z tego, że głównym ich zadaniem jest zniszczenie wszystkich Polaków..."
1 września 1939 roku Hitler najechał na Polskę z trzech stron. Niezwyciężone
siły niemieckie zaatakowały z zachodu, północy i południa. Polska nie
miała najmniejszych szans. 8 października 1939 roku polscy Żydzi i nie-Żydzi
pozbawieni zostali wszelkich praw i poddani specjalnemu ustawodawstwu.
Natychmiast wprowadzone zostały racje żywnościowe i drastyczne ograniczenia
medyczne, pozwalające jedynie na zaspokojenie minimalnych potrzeb. Młodzi
polscy mężczyźni zostali siłą werbowani do niemieckiej armii. Używanie
polskiego języka zostało zakazane, niemiecki stał się językiem obowiązującym.
Wszystkie szkoły średnie i uniwersytety pozamykano. Zlikwidowano polską
prasę. Biblioteki i księgarnie palono. Polska sztuka i kultura została
zniszczona. Palono kościoły i budynki religijne. Większość księży została
aresztowana i zesłana do obozów koncentracyjnych. Polskie nazwy ulic zmieniano
na niemieckie, polskie tablice z nazwami ulic niszczono. Polskie nazwy
miast i miasteczek zmieniano na nazwy niemieckie. Zamierzeniem Hitlera
było zatarcie wszelkich śladów polskiej historii i kultury. Jako państwo
Polska ucierpiała najbardziej ze wszystkich krajów biorących udział w
II Wojnie Światowej, zarówno jeśli chodzi o straty w ludziach jak i dobrach
materialnych.
Jedna z pierwszych publicznych egzekucji II Wojny Światowej było okrutne
rozstrzelanie grupy polskich Harcerzy. Ksiądz, który śpieszył umierającym
chłopcom z pomocą również rozstrzelany został z zimna krwią. Chłopcy w
wieku od 12 do 16 lat byli jednymi z pierwszych niewinnych ofiar Holocaustu.
Setki polskich przywódców, burmistrzów, urzędników, księży, nauczycieli,
prawników, sędziów, senatorów, lekarzy zostało rozstrzelanych w publicznych
egzekucjach. Większa część polskiej inteligencji, klasy przewodniej, została
zesłana do obozów koncentracyjnych, gdzie potem zginęła.
Pierwsza masowa egzekucja II Wojny Światowej miała miejsce w Wawrze pod
Warszawa, 27 grudnia 1939 roku. 107 polskich mężczyzn, nieŻydow zostało
wyciągniętych bez ostrzeżenia, nocą z domów i rozstrzelanych. To był początek
łapanek. W czerwcu 1940 roku masowe egzekucje trwały nieprzerwanie w lasach
nieopodal Warszawy. Celem tych egzekucji, deportacji i bezlitosnej dominacji
było całkowite zastraszenie, sterroryzowanie i zmuszenie Polaków do absolutnej
uległości.
W tym samym czasie Związek Sowiecki napadł na Polskę ze wschodu. Sowieci
i Niemcy podzielili Polskę na pól, dzieląc miedzy siebie cale terytorium
kraju. Część zachodnia, okupowana przez Nazistów została uznana w październiku
1939 roku za nowe terytorium, któremu nadano nazwę "Generalna Gubernia".
Część wschodnia Polski została wcielona do Związku Sowieckiego. To nowe
"ustalenie granic" nadało sowieckie obywatelstwo polskim mieszkańcom wschodnich
terenów. Poza tym wszyscy młodzi polscy mężczyźni zostali wcieleni do
sowieckiej armii.
Tak jak Naziści i Sowieci opierali swe rządy w Polsce na terrorze. Zawładnęli
polskimi interesami, zagarnęli polskie fabryki, niszczyli kościoły i budynki
kościelne. Polska złotówka została wycofana z obiegu jako środek płatniczy.
Wszystkie banki zostały zamknięte a konta zablokowane.
Podczas wojny Polska utraciła 45% lekarzy, 57% prawników, 40% profesorów,
30% pracowników technicznych, ponad 18% duchowieństwa oraz większość przedstawicieli
prasy. Polska inteligencja była pierwszym celem zagłady, gdyż Naziści
zdawali sobie sprawę, iż zniszczenie tej właśnie grupy społecznej da im
możliwość łatwiejszej depolonizacji kraju i sprawowania całkowitej kontroli.
W Oświęcimiu zginęło ponad 100,000 nie-Żydów polskiego pochodzenia. Mniej
więcej 2,000,000 Polaków zostało siłą deportowanych do obozów pracy na
terenie III Rzeszy. Rosjanie wywieźli prawie 1,700,000 polskich nie-Żydów
na Syberie. Mężczyźni, kobiety i dzieci byli zmuszeni opuszczać swe domy
bez żadnego uprzedzenia. Przewożeni bydlęcymi wagonami kolejowymi w czasie
zimy, kiedy temperatura spadała poniżej zera, umierali przed dotarciem
do celu podroży. Polskie dzieci o aryjskich rysach wyrywane były z objęć
matek i oddawane niemieckim rodzinom na wychowanie.
Polacy zostali podzieleni przez Niemców według charakterystyki rasowej.
Ci, o wyglądzie aryjskim byli przewożeni do Łodzi na dalsze badania rasowe.
Inni zsyłani byli do III Rzeszy na przymusowe roboty. Reszta jechała do
Oświęcimia na śmierć. Polscy Chrześcijanie byli pierwszymi ofiarami osławionych
obozów śmierci. Przez pierwsze 21 miesięcy, począwszy od 1940 roku, Oświęcim
zapełniony był polskimi nieŻydami. Pierwszy Polak zmarł w Oświęcimiu w
czerwcu 1940 roku a pierwszy Żyd w październiku 1942.
Ze względu na zniszczenie polskiej prasy przez Nazistów, większość świata
jak i większość okupowanej Polski nie wiedziała nic o okropieństwach jakie
miały miejsce w Oświęcimiu. Po dzień dzisiejszy większość dokumentacji
na temat Holocaustu nie jest dostępna. Wszystkie dokumenty oświęcimskie
zostały skradzione przez Sowietów i nigdy nie zostały zwrócone. Celem
Nazistów było przerobienie i napisanie na nowo historii. Niszczyli książki,
pomniki, pamiątki narodowe, historyczne napisy. Zaczęli silną akcje propagandową
mającą na celu przekonanie reszty świata o ich niezniszczalnej przewadze
i sile a jednocześnie o słabości i niższości Polaków.
To oczywiste i niepodważalne, że Hitler nienawidził Żydów i spowodował
śmierć sześciu milionów. Tragiczne jest jednak, że niewinne ofiary nie-żydowskiego
pochodzenia często zapominane są w kontekście uroczystości ku pamięci
poległych w czasie Holocaustu. Jedenaście milionów drogocennych istnień
ludzkich zginęło. Piec milionów to byli nie-Żydzi. Trzy miliony to byli
polscy Chrześcijanie i Katolicy. To oczywiste i niepodważalne, że Hitler
nienawidził Żydów i spowodował śmierć sześciu milionów. Tragiczne jest
jednak, że niewinne ofiary nie-żydowskiego pochodzenia często zapominane
są w kontekście uroczystości ku pamięci poległych w czasie Holocaustu.
Jedenaście milionów drogocennych istnień ludzkich zginęło. Piec milionów
to byli nie-Żydzi. Trzy miliony to byli polscy Chrześcijanie i Katolicy.
">To byłoby wielce przykre, gdyby chociaż jedno bezcenne życie ludzkie,
unicestwione tak okrutnie, pozostało zapomniane. Byłoby tragedią gdyby
zapomniane zostało pięć milionów.