Pomoc - Help with Search
Uslugi
Wspomnienia
Tych
którzy przeżyli
|
"The most
complete guide to this period of history. The only book that offers
to understand the different factors and all the events related to
Poland's Holocaust, which included Jews, Poles, Ukrainian and other
nations. The "reasons" and vows to ethnical cleansing are shown
very thoroughly. If you compare your "standard" knowledge taken
from mass media to that one offered in this book, you'll find a
big difference. For me this book makes sense of events of Poland's
Holocaust" Available again at
Amazon.com! Reviewer: klimekk from Calgary, AB Canada. Average Amazon.com
Customer Rating: |
Dictionary
Polish-English
English-Polish
With
Complete Phonetics
Menu
Terms Business Terms
by
Iwo Cyprian Pogonowski
PIĘĆ MILIONÓW ZAPOMNIANYCH
Autor: Terese
Pencak Schwartz
Dorastając
wśród polskiej społeczności okolic Detroit, będąc wychowywana przez mówiących
po polsku rodziców, słyszałam wiele opowieści o okropnościach Holocaustu. Bardzo
wcześnie dowiedziałam się, o tym jak mój dom rodzinny został całkowicie spalony
przez Nazistów, ponieważ mój Wujek Lekan ukrywał małą Żydówkę. Mimo, że opowiadanie
tych historii było dla moich rodziców [Frank i Ewa Pencak]
bardzo bolesne, uważali, że ważniejsze od bólu jest to, bym znała historie Holocaustu.
Kiedy parę lat temu przeprowadziłam
się do Los Angeles zorientowałam się, że spora liczba ludzi nie ma pojęcia o tym,
iż prawie połowa ofiar Holocaustu to nie-Żydzi. Gdy słyszałam, czytałam lub widziałam
jakiekolwiek wzmianki na temat Holocaustu zwracałam uwagę, iż z reguły bardzo
niewiele miejsca poświęcano 5-ciu milionom nieżydowskich ofiar z reguły pisano
lub mówiono o nich "ci inni".
Co gorsza, wydaje mi się, że wiele osób
nie wie nawet o istnieniu tych "innych". Jak tylko wspominałam w rozmowach, że
moi rodzice przeżyli Holocaust, moi rozmówcy patrzyli na mnie dziwacznie i mówili:
"Oh, nie wiedzieliśmy, że ty jesteś Żydówką!" Odnosiłam wrażenie, że nie mieli
pojęcia, że prócz Żydów były jeszcze jakieś ofiary Holocaustu. To dało mi dużo
do myślenia. Zaczęłam czytać i studiować uważnie książki o tematyce dotyczącej
historii II Wojny Światowej i Holocaustu. Z pewnością moi rodzice nie wymyślili
historii, które opowiadali!
Jestem Żydówką. Przyjęłam to wyznanie w 1979
roku po studiach na Uniwersytecie Żydowskim (University of Judaism), rok przed
poślubieniem wspaniałego mężczyzny, Żyda. Należę do kościoła żydowskiego, nasza
córka uczęszcza tam na naukę religii. Kocham i podziwiam religie i społeczność
żydowską. W żaden sposób nie staram się pomniejszyć znaczenia ogromu cierpień
i śmierci 5,860,000 Żydów w czasie II Wojny Światowej. Żydzi byli przeznaczeni
przez Nazistów na totalna zagładę jest to mający ogromne znaczenie fakt, którego
nie można w żaden sposób podważyć ani pomniejszyć jego znaczenia.
Po
przestudiowaniu szeregu książek, dowiedziałam się sporo na temat Holocaustu, więcej
nawet niż oczekiwałam. Moi rodzice mieli racje. Byli naprawdę ofiarami Holocaustu.
Wszyscy Polacy cierpieli ogromnie Żydzi i nie-Żydzi.
Jedenaście milionów
drogocennych istnień ludzkich zniknęło z powierzchni ziemi. Sześć milionów z tych
jedenastu to byli polscy obywatele. Połowa z nich to byli nie-Żydzi. Żydzi byli
wybrani jako cel całkowitej zagłady dopiero w dalszej części wojny. To dopiero
trzy lata po wybuchu wojny, na konferencji Wannsee, 20 stycznia 1942 roku totalne
unicestwienie Żydów zostało ogłoszone pod nazwa "Ostateczne Rozwiązanie". Na początku
Hitlera nie interesowało czy ludzie byli Żydami, Katolikami czy kimkolwiek innym.
Chciał tylko jednego kontroli nad Polską i zagłady wszystkich Polaków.
22 sierpnia 1939 roku, parę dni przed rozpoczęciem wojny, Hitler upoważnił swoich
dowódców do "... zabijania bez miłosierdzia czy litości wszystkich mężczyzn, kobiety
i dzieci polskiego pochodzenia lub mówiących po polsku. Tylko w ten sposób jesteśmy
w stanie zapewnić sobie niezbędną przestrzeń życiową..." Heinrich Himmler powtórzył
rozporządzenie: "...wszyscy Polacy znikną z powierzchni ziemi. To zasadnicze by
potężni Niemcy zdali sobie sprawę z tego, że głównym ich zadaniem jest zniszczenie
wszystkich Polaków..."
1 września 1939 roku Hitler najechał na Polskę
z trzech stron. Niezwyciężone siły niemieckie zaatakowały z zachodu, północy i
południa. Polska nie miała najmniejszych szans. 8 października 1939 roku polscy
Żydzi i nie-Żydzi pozbawieni zostali wszelkich praw i poddani specjalnemu ustawodawstwu.
Natychmiast wprowadzone zostały racje żywnościowe i drastyczne ograniczenia medyczne,
pozwalające jedynie na zaspokojenie minimalnych potrzeb. Młodzi polscy mężczyźni
zostali siłą werbowani do niemieckiej armii. Używanie polskiego języka zostało
zakazane, niemiecki stał się językiem obowiązującym. Wszystkie szkoły średnie
i uniwersytety pozamykano. Zlikwidowano polską prasę. Biblioteki i księgarnie
palono. Polska sztuka i kultura została zniszczona. Palono kościoły i budynki
religijne. Większość księży została aresztowana i zesłana do obozów koncentracyjnych.
Polskie nazwy ulic zmieniano na niemieckie, polskie tablice z nazwami ulic niszczono.
Polskie nazwy miast i miasteczek zmieniano na nazwy niemieckie. Zamierzeniem Hitlera
było zatarcie wszelkich śladów polskiej historii i kultury. Jako państwo Polska
ucierpiała najbardziej ze wszystkich krajów biorących udział w II Wojnie Światowej,
zarówno jeśli chodzi o straty w ludziach jak i dobrach materialnych.
Jedna z pierwszych publicznych egzekucji II Wojny Światowej było okrutne rozstrzelanie
grupy polskich Harcerzy. Ksiądz, który śpieszył umierającym chłopcom z pomocą
również rozstrzelany został z zimna krwią. Chłopcy w wieku od 12 do 16 lat byli
jednymi z pierwszych niewinnych ofiar Holocaustu. Setki polskich przywódców, burmistrzów,
urzędników, księży, nauczycieli, prawników, sędziów, senatorów, lekarzy zostało
rozstrzelanych w publicznych egzekucjach. Większa część polskiej inteligencji,
klasy przewodniej, została zesłana do obozów koncentracyjnych, gdzie potem zginęła.
Pierwsza masowa egzekucja II Wojny Światowej miała miejsce w Wawrze
pod Warszawa, 27 grudnia 1939 roku. 107 polskich mężczyzn, nieŻydow zostało wyciągniętych
bez ostrzeżenia, nocą z domów i rozstrzelanych. To był początek łapanek. W czerwcu
1940 roku masowe egzekucje trwały nieprzerwanie w lasach nieopodal Warszawy. Celem
tych egzekucji, deportacji i bezlitosnej dominacji było całkowite zastraszenie,
sterroryzowanie i zmuszenie Polaków do absolutnej uległości.
W tym samym czasie Związek Sowiecki napadł na Polskę ze wschodu. Sowieci
i Niemcy podzielili Polskę na pól, dzieląc miedzy siebie cale terytorium kraju.
Część zachodnia, okupowana przez Nazistów została uznana w październiku 1939 roku
za nowe terytorium, któremu nadano nazwę "Generalna Gubernia". Część wschodnia
Polski została wcielona do Związku Sowieckiego. To nowe "ustalenie granic" nadało
sowieckie obywatelstwo polskim mieszkańcom wschodnich terenów. Poza tym wszyscy
młodzi polscy mężczyźni zostali wcieleni do sowieckiej armii.
Tak jak
Naziści i Sowieci opierali swe rządy w Polsce na terrorze. Zawładnęli polskimi
interesami, zagarnęli polskie fabryki, niszczyli kościoły i budynki kościelne.
Polska złotówka została wycofana z obiegu jako środek płatniczy. Wszystkie banki
zostały zamknięte a konta zablokowane.
Podczas wojny Polska utraciła
45% lekarzy, 57% prawników, 40% profesorów, 30% pracowników technicznych, ponad
18% duchowieństwa oraz większość przedstawicieli prasy. Polska inteligencja była
pierwszym celem zagłady, gdyż Naziści zdawali sobie sprawę, iż zniszczenie tej
właśnie grupy społecznej da im możliwość łatwiejszej depolonizacji kraju i sprawowania
całkowitej kontroli.
W Oświęcimiu zginęło ponad 100,000 nie-Żydów polskiego
pochodzenia. Mniej więcej 2,000,000 Polaków zostało siłą deportowanych do obozów
pracy na terenie III Rzeszy. Rosjanie wywieźli prawie 1,700,000 polskich nie-Żydów
na Syberie. Mężczyźni, kobiety i dzieci byli zmuszeni opuszczać swe domy bez żadnego
uprzedzenia. Przewożeni bydlęcymi wagonami kolejowymi w czasie zimy, kiedy temperatura
spadała poniżej zera, umierali przed dotarciem do celu podroży. Polskie dzieci
o aryjskich rysach wyrywane były z objęć matek i oddawane niemieckim rodzinom
na wychowanie.
Polacy zostali podzieleni przez Niemców według charakterystyki
rasowej. Ci, o wyglądzie aryjskim byli przewożeni do Łodzi na dalsze badania rasowe.
Inni zsyłani byli do III Rzeszy na przymusowe roboty. Reszta jechała do Oświęcimia
na śmierć. Polscy Chrześcijanie byli pierwszymi ofiarami osławionych obozów śmierci.
Przez pierwsze 21 miesięcy, począwszy od 1940 roku, Oświęcim zapełniony był polskimi
nieŻydami. Pierwszy Polak zmarł w Oświęcimiu w czerwcu 1940 roku a pierwszy Żyd
w październiku 1942.
Ze względu na zniszczenie polskiej prasy przez
Nazistów, większość świata jak i większość okupowanej Polski nie wiedziała nic
o okropieństwach jakie miały miejsce w Oświęcimiu. Po dzień dzisiejszy większość
dokumentacji na temat Holocaustu nie jest dostępna. Wszystkie dokumenty oświęcimskie
zostały skradzione przez Sowietów i nigdy nie zostały zwrócone. Celem Nazistów
było przerobienie i napisanie na nowo historii. Niszczyli książki, pomniki, pamiątki
narodowe, historyczne napisy. Zaczęli silną akcje propagandową mającą na celu
przekonanie reszty świata o ich niezniszczalnej przewadze i sile a jednocześnie
o słabości i niższości Polaków.
To oczywiste i niepodważalne, że Hitler
nienawidził Żydów i spowodował śmierć sześciu milionów. Tragiczne jest jednak,
że niewinne ofiary nie-żydowskiego pochodzenia często zapominane są w kontekście
uroczystości ku pamięci poległych w czasie Holocaustu. Jedenaście milionów drogocennych
istnień ludzkich zginęło. Piec milionów to byli nie-Żydzi. Trzy miliony to byli
polscy Chrześcijanie i Katolicy. To byłoby wielce przykre, gdyby chociaż jedno
bezcenne życie ludzkie, unicestwione tak okrutnie, pozostało zapomniane. Byłoby
tragedią gdyby zapomniane zostało pięć milionów.
Copyright (c) 1997 - 2008
Terese
Pencak Schwartz
Tłumaczenie:
Magdalena Mrowec